Terug naar alle activiteiten
Laatste wijziging 2025-10-27 21:30
22 februari, dat was de dag dat ik me inschreef voor de Backyard Ultra in Zeewolde.
En dat kwam doordat ik in de nieuwsbrief van Trail Events er iets over las en dacht: Dat lijkt me geinig om te doen...
Uiteraard is dat een slecht idee en vertelde ik thuis alleen maar "Oh, trouwens, ik ben in oktober een weekend weg..." zonder er details bij te geven want dat zou natuurlijk alleen maar tot lastige vragen leiden.
Want ja... GAST, WAAROM DOE JE DIT??
Goeie vraag.
Elk jaar probeer ik een uitdaging te vinden die groot genoeg is om er aan te twijfelen of ik het zou kunnen. Zo heb ik mijn eerste marathon gedaan (Mud Masters, want op de weg "is ook maar zo saai"), een Iron Man (ik kon toen niet fatsoenlijk zwemmen...), een huis verbouwen (super goed idee met een baby op komst...).
Laten we zo zeggen, ik ben een volger van de Pippi Langkous methode: Ik heb het nog nooit gedaan dus ik denk dat ik het wel kan 💪
Ok, maar waarom dan de Backyard Ultra?
Gewoon omdat het zo'n idioot idee is. Starten op het uur, rondje rennen en dan op tijd klaar staan voor het volgende rondje. En nog een. En nog een. En dan doorgaan tot er 1 iemand over is en de garantie dat je altijd verliest (Ok, behalve Onno dan 😅). Dat betekent dus dat je vooral moet zien hoever je zelf komt en op wat voor manier.
Ik ben niet helemaal vreemd met dit soort uitdagingen, jaren geleden heb ik al eens in de Ardennen rondjes gerend "om te zien hoever ik kan" (79km volgehouden), eigenlijk gewoon voor de grap en de fascinatie om te zien hoe ver je nou eigenlijk kunt gaan.
Goed.
Dat verklaart nog niet alles maar zonder al te veel in de psychoanalyse te gaan zitten zult u het hier mee moeten doen.
En kom op, dit is toch gewoon heel vet? Met 200 andere mafkezen die hetzelfde gaan doen? Natuurlijk ga je dat doen.
Een rondje van 6,7km is natuurlijk niet zo veel en daar een uur de tijd voor hebben klinkt ook erg lang. Normaal doe ik daar ongeveer 32 minuten over als ik m'n normale tempo loop (4:50/km voor de geinteresseerden). Maar ja, dat ga je geen uren en uren volhouden. Ik niet in ieder geval.
Maar wat is dan de ideale strategie? Hoeveel tijd heb je nou echt nodig tussen de rondes? 🤷♂️
Ik heb het internet afgezocht op zoek naar ervaringen van anderen die dit al eerder gedaan hebben. Dan kom je er al snel achter dat 45 - 50 minuten de richt tijd is voor veel lopers. Dat geeft je dan ruim 10 minuten om je voor te bereiden op de volgende ronde.
Nou is langzaam lopen echt een opgave, zeker met mijn lengte heb ik gewoon een beetje vaart nodig om lekker te kunnen lopen. Met wat rekenwerk in Excel heb ik uitgevogeld dat het schema 3km, 400m, 3km, 300m voor mij goed te doen zou moeten zijn. Dus ongeveer dit:
Totaal ongeveer ~43 minuten. Close.
Dat biedt genoeg ruimte om te vertragen of meer te wandelen als dat nodig is en nog steeds comfortabel tijd te hebben op het base camp.
En nou trainen!
Uiteindelijk gaat het er natuurlijk om dat je genoeg tijd op je voeten doorbrengt om aan die afstanden en duur te wennen. Dat betekent vooral veel trainings volume maar dat is met twee jonge kinderen en werk best een uitdaging 😬
Wat ook een uitdaging wordt tijdens de race is dat het natuurlijk lang gaat duren (als het goed is!) dus dan kan het best wel saai gaan worden steeds dat zelfde rondje...
Daarom is het ook belangrijk om mentaal te trainen. Om dat te doen heb ik een trainingsrondje van 3,3km uitgezet zodat ik dubbel zo vaak het rondje doe om het maar zo saai mogelijk te maken. En poah, saai was het. Op een gegeven moment was ik dat ronje echt helemaal zat en dan ga je toch denken wat een slecht idee is dit...
Uiteindelijk lukte het aardig om het tempo omlaag krijgen en dichter bij de 6:00/km uit te komen.
Had ik al gezegd dat ik jonge kinderen heb?
Die hebben van die mooie houten Stokke stoelen, oerdegelijk en praktisch onverwoestbaar wat voor kinderen wel echt een vereiste is (voor die van mij tenminste 😅)
Wat niet onverwoestbaar bleek was mijn kleine teen. Een aanvaring met een van deze stoelen heeft er voor gezorgd dat ik zo'n 7 weken niet kon hardlopen.
Niet ideaal.
Maar goed, gelukkig hebben we nog een racefiets dus conditioneel kon er nog getrained worden 💪 Gelukkig kon ik daarna weer zonder problemen rennen en was de training weer aan.
Tot ik ziek werd... yay kinderen.
En ik weer beter werd en kon trainen... (verteller: Maar wat hij niet wist, er kwam nog meer aan)
Kort gezegd, mijn fysieke voorbereiding liet wat te wensen over.
Je kunt een Backyard Ultra natuurlijk in je eentje doen maar het is wel erg fijn als je een crew bij je hebt die tijdens de rust momenten tussen de rondes in kan zorgen voor het aanvullen van eten en drinken, aangeven van schone en droge kleding en natuurlijk de nodige mentale ondersteuning.
Aangezien de backyard naast een fysieke vooral ook een mentale uitdaging is moet je wel goed nadenken wie je mee vraagt. Want als jij het lang volhoudt zal je crew dat ook moeten kunnen.
Wat voor mij belangrijk was is dat mijn crew niet te veel medelijen met me moest hebben. Kom op, je hebt hier zelf voor gekozen he?
Het was al meteen duidelijk wie mijn eerste crew lid zou zijn: Jelle. We hebben samen al aardig wat avonturen beleefd en kennen elkaar door en door, op goeie maar zeker ook moeilijke momenten.
Maar goed, een tweede persoon is wel handig maar ja, wie? Ik vroeg Jelle "Als jij nog een unforgiving bastard zou moeten kiezen, wie zou je meenemen" waarop hij direct zei "Michael" en inderdaad, dat was de perfecte keuze 👌 Hoewel we elkaar nog niet super lang of goed kennen is hij wel zo iemand waarvan je meteen weet dat je op 1 lijn zit en je elkaar al jaren kent.
Een paar weken voor het event hebben we samen de plannen en verwachtingen doorgesproken, niet alleen als het goed zou gaan maar ook als het juist niet lekker gaat. Mijn doel was om in ieder geval er in een ronde uit te vliegen en niet op te geven voor de start van een ronde. Of zoals ik het toen zei: "Al moet je me het startvak in gooien".
Wat neem je nou mee? Ja schoenen, ok, maar welke? Hoeveel?
Gaat het regenen? Niet? Hoe warm wordt het? Hoe koud?
Wel rugzak? Geen?
Je snapt het al, uiteindelijk neem je alles mee 😅
Van alle materiaalkeuzes was voor mij schoenen nog het lastigste. Ik heb het meeste getrained op mijn trouwe Brooks Ghosts maar dat zijn geen trail schoenen en als het parcours blubberig wordt is dat niet echt ideaal hoe lekker ze ook lopen. Dus wat te doen? Twee paar Ghosts of toch 1 paar Ghosts en de Salomon Speedcross mee?
Uiteindelijk voor dat laatste gekozen. Als het blubber zou worden zou ik dan altijd kunnen wisselen naar grover profiel om tractie te houden.
Maar goed, het is zaterdag dus wat gebeurt er dan? Juist, werk aan de snelweg... en dus afgesloten wegen, en dus file...
Gelukkig hadden we ruim de tijd en waren we net iets over half 1 op het terrein. Nadat we de slagboom overtuigd hadden dat we echt naar binnen mochten kwamen we bij de eerste Backyard crew member aan: "Ja, eh, je ziet dat het een beetje chaos is..." Nee hoor, niks van te zien 😂
De opdracht was de spullen uit te laden, auto weg te zetten en dan naar het terrein te gaan. Ook hier was het super fijn dat ik twee crew leden had, want ik ben samen met Michael alles gaan uitladen en versjouwen terwijl Jelle de auto weg kon zetten. (Leuk detail, er stond een bus vast in de blubber maar Jelle kreeg te horen "zet maar ergens neer, jullie komen toch niet vast te zitten", best handig zo'n Land Rover 😅)
Het ophalen van m'n startnummer ging super soepel en ik werd ook snel geholpen om onze plek op het base camp te vinden. Dat was wel verrassing nummer 1... we stonden direct aan de loop, nog geen 20m van het startvak! Dit begint al goed.
Omdat de briefing al snel zou beginnen heb ik me direct gestort op het voorbereiden voor de wedstrijd en ben me gaan omkleden en heb de rugzak nog even nagelopen, waterflessen gevuld en schoenen aangetrokken. Jelle en Michael gingen aan de slag met de party tent om ons kamp in orde te maken.
Kort maar krachtig, iedereen heeft zich tenslotte al ingelezen en eigenlijk was alles al ruim van te voren via de e-mail binnen gekomen dus geen verrassingen.
Wat wel een verrassing was is dat het overgrote deel van de deelnemers voor het eerst een Backyard Ultra gingn doen. Dat had ik niet verwacht!
Na de briefing gelijk verder met de laatste checks en spullen voor tijdens de race klaar leggen zodat alles voor handen was voor de rustpauzes.
En dan wachten...
Ondanks dat ik mezelf de afgelopen 2 uur rustig heb weten te houden, was de spanning nu wel echt merkbaar. Iedereen verzamelde zich al in het startvak ruim voor het 3 minuten signaal gegeen zou worden. Je merkte dat iedereen zich echt aan het opladen was en het voor iedereen echt werd.
De sfeer was wel echt bizar goed. Dit was voor mij het moment dat ik besefte dat we met z'n allen iets heel tofs gingen doen. Natuurlijk doe je het zelf maar het voelde voor mij ook dat we dit met z'n allen gingen doen.
13:57 Drie keer keihard fluiten was het signaal dat we nog 3 minuten voor de start waren.
Nog twee keer m'n horloge starten en weer stoppen om zeker te weten dat alles werkt, je weet maar nooit...
13:59 Nog 1x fluiten... 😱
14:00 Pang! We mogen! 🎉🎉🎉
Waar je bij een normale wedstrijd iedereen weg ziet spuiten was dat hier wel even anders 😂 Het was de meest relaxte start die ik ooit heb meegemaakt, duidelijk dat iedereen besefte dat we nog wel even bezig zouden zijn en niet te hard van stapel wilde lopen.
Dat hield maar een paar honderd meter aan want toch trapte ik (en velen met mij) even op het gas gewoon om het gevoel er in te krijgen en wat ruimte om me heen te hebben. Hey, enthousiasme mensen, ik ga straks echt langzamer lopen... right.
Dit was ook het moment waarop voor mij het eindelijk duidelijk zou worden op wat voor terrein we nou gingen lopen. Na 1,5 km draaiden we een mountainbike pad op en waren daar dan ook de eerste heuveltjes. Hier werd ook duidelijk dat iedereeen hier een ervaren loper is want het was direct wandelen omhoog, energie sparen!
Na 2,5km bleek direct dat mijn race plan totaal niet ging werken. Vanaf dat punt liepen we over een smal single-track mountainbike pad en er was geen kans dat ik vanaf 3km kon wandelen want iedereen zou achter mij in de polonaise staan... Eerste test van de mentale flexibiliteit dus.
Hier besloot ik om de eerste ronde maar rustig door te rennen en te gebruiken om een gevoel voor het terrein te krijgen en de mogelijkheden zodat ik de volgende rondes beter kon indelen. Dat bleek een goeie keuze te zijn omdat het me ook de kans gaf om even warm te draaien en de spanning van voor de start er uit te krijgen. Net iets voorbij de 4,5km was een dijkopgang wat een prima punt bleek om te wandelen en gelijk wat te eten en drinken. De dijk over kwam precies uit op 5km wat weer een goed startpunt was, het is alsof de Backyard goden het zo gewild hebben.
Met 43:25 was ik weer terug op het base camp. Wat een gevoel hee, de eerste yard zat er op!
Ik zag de race director in het vak rond lopen en ben meteen op hem afgestapt. Ik heb hem een hand gegeven en zei iets als "Ik moet je nu al bedanken, het is pas 1 ronde maar dit is zo vet!" Volgens mij vond ie het mooi 😅
Daarna snel naar de tent om met m'n crew te overleggen en door te geven wat mijn plan zou worden. Qua schoenen zat ik met mijn Brooks Ghost eigenlijk helemaal prima. Het terrein was droog genoeg en ik had genoeg tractie dus gewoon doorbuffelen op de vertrouwde schoenen 👌
Tuut-tuut-tuut, ok volgende ronde let's go!Terwijl ik dit schrijf besef ik hoeveel ik al weer vergeten ben... Er gebeurt zo veel en je maakt een hoop mee dat het lastig is om alles bewust in je hoofd te houden.
Dus ja, was het nou ronde 4 of 5? Geen idee maar dat is voor het verhaal ook niet zo belangrijk.
Wat er dus gebeurde is dat ik enorm last van m'n linker knie kreeg, iets waar ik in het verleden ook al eens mee van doen heb gehad en wat er ook ooit voor gezorgd heeft dat ik 2 maanden stil stond. Bad news.
Wat doe je dan? Toch maar even door duwen en kijken of het weg trekt. (Verteller: Het trok niet weg) Ok, dan maar even wandelen en nadeken. Moet ik een andere strategie toepassen? Vaker wandelen?
Tot er een lampje ging branden... ik realiseerde me dat ik gewoon raar aan het lopen was 😬 Doordat ik een veel langzamer tempo liep dan ik normaal doe was ik heel erg op m'n middenvoet aan het landen wat er voor zorgde dat ik me te weinig "opving" tijdens het lopen. En met de op sommige stukken harde ondergrond bleek dat niet echt de beste manier te zijn (joh).
Toen heb ik mijn strategie aangepast en gekozen om ietsje sneller te gaan lopen zodat ik meer m'n "normale" pas ging lopen en dat bleek de sleutel te zijn. De pijn trok weg en het vertrouwen was direct weer terug. Ik denk dat dit een van die klassieke ultra momenten is, "oh kak, het werkt niet zoals ik had verwacht, wat nu?".
Wat me hier geholpen heeft is dat ik in mijn voorbereiding best veel tijd besteed heb aan visualisaties zodat ik deze momenten als het ware alvast beleefd heb en ze minder een verrassing zijn. Dit was exact een scenario waar ik al over had nagedacht en ik kon dus ook snel schakelen zonder dat het veel mentale energie kostte.
Het is nu 19:00 en de hoofdlamp is wel echt nodig nu. Rennen in het donker vind ik altijd heel bijzonder, je wereld wordt klein en je focus moet omhoog om te compenseren voor minder detail en diepte kunnen zien. De komende yards zullen we als een lampionnenoptocht door het bos gaan. Na een aantal rondes besef ik me ineens dat ik ook wat om me heen moet kijken en het is een heel tof gezicht om al die lampjes door het bos te zien gaan.
Het is ook gewoon leuk mensen, niet alleen maar afzien.
We zijn nu de 50km voorbij en dat betekent dat we de ultra gehaald hebben 💪 Ik hoor om me heen dingen als "ja nu zal je zien dat er veel mensen gaan afvallen" nou, dat bleek niet zo! Ronde 9 en 10 hadden nog steeds veel lopers wat een hoop zegt over de deelnemers aan de backyard. Geen quitters hiero!
In het startvak stond ik een beetje te kletsen met de andere lopers toen iemand vroeg "Ja, wat is jouw doel eigenlijk?" waarop ik zei: "Nou, ik sta nu al op 10 rondes meer dan ik verwacht had..."
Dat zorgde toch wel voor wat gefronste wenkbrouwen maar toen ik uitlegde dat mijn voorbereiding niet fantastisch was geweest en ik met 1 yard al erg blij was snapte ze het wel.
En dat is precies wat het was. Ik ging deze wedstrijd in met het idee dat elke ronde winst was. Ik had geen idee wat ik kon verwachten, hoe m'n lijf het zou houden en zeker niet hoe het mentaal te doen zou zijn.
Ik heb dan wel eerder lange events gedaan maar elke keer is anders en, moet ik toegeven, ik ben ook geen 20 meer dus "zomaar" gaat het allemaal ook niet meer.
Hier blijkt ook maar weer dat het gevoel van die eerste yard me al tot hier heeft gebracht. Dat smaakt naar meer.
Bij de start staat een krijtbord met daarop het aantal rondes, de afstand tot nu toe en het aantal lopers dat er nog in de race zit. En soms staat daar dan nog iets extra bij en nu ook: 2 marathons. Juist, 84km en een beetje dus. Dat is al best een pleuriseind zoals ze in Rotterdam zeggen.
Het gekke is dat ik dat zag en dacht "heh, grappig" maar me niet eens realiseerde hoe ver dat eigenlijk al is 😅
Op dit moment voelde ik me nog steeds erg goed, ik heb tot nu to alle yards in gemiddeld 43 minuten afgetikt. Ik had nooit verwacht dat ik zo lang zo consistent zou lopen. Dan ga je toch denken dat er wel wat mogelijk is...
Toen we met z'n allen in het startvak stonden kwam de mededeling: "Mensen, ronde 15 is de honderd kilometer, dat betekent dat de komende twee rondes er niemand uit mag vallen!" Hilariteit alom 😂
Op gang komen bij de start begint echt lastig te worden, het kost ondertussen al gauw een kilometer voordat de bovenbenen wakker zijn en weer doen wat ze moeten 😬 Toch voelt het nog goed en is er nog niet echt iets aan de hand. We zijn op weg naar de 100!
Dit is hem, 100km mensen. Het gevoel aan de start is net weer even iets specialer, zo ver heb ik nog nooit gelopen.Ok, dat was bij ronde 12 al zo maar nu is het "echt" en 100km is een mooi getal toch?
De start was net als de vorige ronde vrij stroef, ik merk dat ik steeds meer als een pinguin weg waggel. Gelukkig ben ik niet de enige, dat relativeert wel.
Een goeie 2,2km onderweg merkte ik dat het niet super lekker liep dus maar even een kleine break genomen, net even genoeg om de rest van de loop gewoon door te komen zoals de eerdere. Het tempo ging wel wat omlaag en dit was de eerste waar ik boven de 50 minuten kwam. Tekenen van aftakeling...
Dat liet zich al merken omdat ik tijdens de "normale" 4,5km break ik m'n energiereep maar met moeite weg kreeg. Van eerdere ultras weet ik dat dit altijd een slecht teken is 😬
Ruig.
Dat is de beste beschrijving voor deze ronde. Net voor de 3km moest ik gaan wandelen omdat het al niet goed meer voelde en het al enorm sleuren was. Maar goed, dit hoort er bij. Halve kilometer gewandeld en toen weer gaan rennen.
Maar niet lang... na 400m weer gaan wandelen om me te herpakken. Het moment om door te zetten was aangebroken.
Wat ik hier merkte is dat het gevoel van opgeven totaal ontbrak, dat was een bijzondere realisatie. Ik was vooral bezig met alternatieven bedenken en ontkennen dat het kon betekenen dat dit de laatste yard zou zijn.
Ik kreeg mezelf weer op gang en heb tot de 4,5km weer kunnen rennen. Stukje wandelen de dijk op en weer door rennen... eventjes 😬 Weer wandelen, de dijk af naar beneden en toen zag ik wel dat de tijd begon te dringen.
Toch maar weer aanzetten en rennen.
Dat lukte, ik heb de streep gehaald binnen de tijd, met 55:25 op de klok.
En toen was het klaar.
Ik ben nog nooit zo leeg geweest en ik moest eenmaal de streep over echt even de grond knuffelen om bij te komen...
Na een paar minuten wist ik wel dat de Backyard Ultra voor mij bij 16 yards zou stoppen. Een andere loper die ook klaar was die zei "Kom op, we zijn nog op tijd, we gaan in ieder geval nog starten"
Dus dat hebben we gedaan.
De ronde van 80m
Aangezien ik op tijd was voor de start en ik door een andere loper overeind gesleurd werd ging ik inderdaad weer van start.
Ik had mezelf voorgenomen "tot aan de hoek" te lopen en dan om te draaien. Maar eenmaal onderweg ging er toch door m'n hoofd: "Maar wat nou als ik toch door ga?"
Ik denk dat het voor iedereen beter was dat ik toch gestopt ben 😂
Eenmaal terug bij de start ben ik me gaan afmelden bij de race leiding. En dan is het moment daar dat je een stift in je handen gedrukt krijgt en je DNF achter je naam op de grote poster zet.
Het is wel bijzonder hoe dat voelt, het is een moment van trots dat je 16 rondes en dus 16 uur lang dit hebt gedaan en volgehouden. Tegelijk ook een soort teleurstelling dat het niet nog meer is geworden.
Maar wat overheerst is het gevoel van overwinning en dat het is beter gegaan dan ik had kunnen hopen.
Ja dan is het dus klaar.
En dan weet je dat er nog een vrij significante groep nog steeds bezig is en dat voorlopig ook nog blijft doen. Dat plaatst alles wel in perspectief...
En ook al weet je dat het einde van de Backyard voorlopig nog niet in zicht is voor die groep dan maakt dat nog steeds niets uit. Ik heb m'n doel bereikt en dat is belangrijker dan wat dan ook.
Ik weet in ieder geval 1 ding zeker: Dit ga ik nog een keer doen.
Zonder de hulp van Jelle en Michael had ik nooit zo ver kunnen komen. Bedankt mannen!
Ook de organisatie van de Backyard Ultra wil ik bedanken voor hun inzet, het was echt een top evenement 👌